Άσε με μένα.....

Αντε να δούμε και σήμερα...

Ελπίζω το σ/κ να έχω αυτό στα μάτια μου. Ή κάτι αντίστοιχο...

………

Kein Weg Zuruck

Δεν υπάρχει κανένας δρόμος γυρισμού
Θυμάσαι ακόμα πως ήταν?
Παιδικά χρόνια – υπέροχα
Ο κόσμος είναι χρωματιστός και όμορφος
Μέχρι που συνειδητοποιείς ότι δεν σημαίνει ότι σε κάθε αποχαιρετισμό
υπάρχει και επανειδειν

συνέχεια προς τα μπροστά βήμα βήμα
δεν υπάρχει δρόμος γυρισμού
και αυτό που «είναι» τώρα
δεν μπορεί να γίνει «μη γενόμενο»
ο χρόνος φεύγει μακριά μας
ότι έχει γίνει έχει γίνει
αυτό που είναι τώρα
πότε δεν θα ξαναγίνει έτσι

Δεν υπάρχει κανένας δρόμος γυρισμού
Δεν υπάρχει κανένας δρόμος γυρισμού

Μια λέξη παραπάνω μέσα στην οργή
Ένα βήμα πιο τολμηρό προς ..
Τελείωσε κιόλας …

Ότι και να γίνει τώρα
Ότι έχω πει είναι ήδη ειπωμένο
Και αυτό που φάνταζε παντοτινό
Είναι ήδη παρελθόν

συνέχεια προς τα μπροστά βήμα βήμα
δεν υπάρχει δρόμος γυρισμού
και αυτό που «είναι» τώρα
δεν μπορεί να γίνει «μη γενόμενο»
ο χρόνος φεύγει μακριά μας
ότι έχει γίνει έχει γίνει
αυτό που είναι τώρα
πότε δεν θα ξαναγίνει έτσι

αχ και να μπορούσα μόνο μία μοναδική φορά
να γυρίσω πίσω τα ρολόγια
επειδή πολλά από αυτά που σήμερα ξέρω
θα προτιμούσα να μην τα έχω δει ποτέ

Δεν υπάρχει κανένας δρόμος γυρισμού
Δεν υπάρχει κανένας δρόμος γυρισμού

Η ζωή σου γυρνάει μόνο σε κύκλους
Τόσο πολλής πεταμένος χρόνος
Τα όνειρα σου τα σπρώχνεις ατέρμονα μακριά από σένα
Θες κάποτε να ζήσεις
Αν όχι σήμερα τότε πότε?
Επειδή κάποια στιγμή είναι πια και ένα όνειρο πολύ παλιό

συνέχεια προς τα μπροστά βήμα βήμα
δεν υπάρχει δρόμος γυρισμού
και αυτό που «είναι» τώρα
δεν μπορεί να γίνει «μη γενόμενο»
ο χρόνος φεύγει μακριά μας
ότι έχει γίνει έχει γίνει
αυτό που είναι τώρα
πότε δεν θα ξαναγίνει έτσι

αχ και να μπορούσα μόνο μία μοναδική φορά
να γυρίσω πίσω τα ρολόγια
επειδή πολλά από αυτά που σήμερα ξέρω
θα προτιμούσα να μην τα έχω δει ποτέ

Κατά τύχη το ανακάλυψα στη βιβλιοθήκη του itunes στο pc της δουλειάς. Δεν ξέρω που το βρήκα, δεν ξέρω αν τό 'ψαξα κάποια στιγμή. Το είχα ακούσει και στο παρελθόν. Δεν ξέρω γερμανικά δεν καταλάβαινα γιατί μιλούσε. Απλώς έμεινα στον ήχο της φωνής και στη μουσική.

(Η μετάφραση είναι από μια φίλη. Συγχωρέστε τα όποια λάθη)

Kein Weg Zuruck (θα το βρείτε εδώ)

Αυτοκίνητα

Αναρωτήθηκα αφού είδα την διαφήμιση στην τηλεόραση. Αυτήν που παίζει εδώ και κάτι εβδομάδες, με την τύπισσα που γδέρνει το αυτοκίνητο (του γκόμενου?) με τη διαμαντόπετρα... Γιατί κολλάμε τόσο με τα αυτοκίνητα ανθρώπων που πέρασαν από τη ζωή μας; Τι μας δένει με αυτά; Τι αντιπροσωπεύουν; Χάνουμε κάτι εκεί μέσα; Έχω μείνει να κυνηγάω αρκετά αυτοκίνητα... Αναγνωρίζω τη μάρκα και κοιτάζω μέσα να δω το πρόσωπο που συνέδεσα το μοντέλο και το χρώμα. Βλακεία μου... ποτέ δεν θυμάμαι πινακίδες. Βλέπω το αυτοκίνητο και ταράζομαι προκαταβολικά, λες και υπήρχε περίπτωση να "κάτσει" και να πέσω στο ένα. Ψάχνω να δω πρόσωπο. Να δω τις αλλαγές. Να αναγνωρίσω σημάδια. Να ταραχτώ στη θέα άλλων στη θέση του συνοδηγού. Στη θέση... Ίσως αυτό να είναι τελικά. Μας δίνουν μια "θέση". Εκεί, μέσα στο αυτοκίνητο. Αναγνωρίζεται ο συνοδηγός σαν σύντροφος, σαν φίλος, σαν πολύ οικείο πρόσωπο. Δεν θα μπορούσε να είναι ένας ξένος που έκανε ωτοστόπ, μια γυναίκα που προσφερθήκαμε να βοηθήσουμε με τα ψώνια. Αμέσως βγαίνουν τα συμπεράσματα. Παλιά (ακόμα και τώρα μάλλον) η σύζυγος πάντα μπροστά, εκτός κι αν το αυτοκίνητο φιλοξενούσε φιλικό ζευγάρι. Τότε οι άντρες ήταν μπροστά, οι γυναίκες "να λένε" πίσω "τα δικά τους". Κι αν τύχαινε να δει κανείς άλλη γυναίκα στη θέση του συνοδηγού, θέση δικαιωματικά και αποκλειστικά της συζύγου, γινόταν το μακελειό.Είναι η θέση που σου δίνει την απόλυτη πρόσβαση στον οδηγό. Κοντά στα πόδια του, στα χέρια, στο σβέρκο. Κοντά στη μουσική. Για να κάνεις υποσημείωση τις διαθέσεις. Κοντά στο κοντέρ για να ελεγχεις την ταχύτητα και να τονιζεις πόσο νοιάζεσαι τον άλλο και δεν θες να σκοτωθεί (να σκοτωθείτε γιατι σκέφτεσαι και λίγο τον εαυτούλη σου), και να τον εκνευρίζεις με παρατηρήσεις και άστοχες οδηγίες........ (Συνεχίζεται)

Time to introduce myself.... I entered this world a bit suddenly...(has to do with the fact I'm writing these and in general editing this new "experience" while at work).

The title, here on the left is from a film by Satyajit Ray, called Aparajito (more info on http://www.imdb.com/title/tt0048956/) and means The Unvanquished. I first saw screenshots taken from the film some years ago and just got stuck with it. I don't know why (no need to mention I've never seen it, as it's never been projected in Greece, I think)... To be continued....

Well... about the film...

The stills from the movie just shook me... I've always wanted to visit India, away from the folklor-centered, well organized tours, by myshelf with only a trusted guide....

Recently a friend of mine gave me another perpsective on that vast country.

I chose this id (Aparajito) for the blog when I realized that what I most like about the country and the screenshots I saw, is the feeling of a deep serenity, calmness, absence of noise and a liquid sense of time that are reflected by either the still images or even the sound of the country's name itself...

well, Let's see

My first time here. Someone told me I should do that thing... I mean write a blog... never tried before... not even writting a diary...

So help me God (?)